Historia byla czescia programu stymulujacego. Po serii efektow zmasowanej implantacji wrazen w percepcje czlowieka - poczawszy od rytmow prehistorycznych bebnow, przez muzyke instrumentalna, elektryczna i syntetyczna, poprzez ruchomy obraz do ktorego pozniej wkroczyl dzwiek, a z czasem nawet interakcja z uzytkownikiem budujaca tak zwane "zywe instalacje" - przyszedl czas na cos nowego. Ludzie zawsze potrzebowali wrazen - zycie to ruch - kazdy chwyta niewidocznie setki czarnych hasel pojawiajacych sie na wielkich pustobialych tablicach implantujacych w obszar podswiadomosci. Chciwosc nowosci. Historia w ktorej mozna uczestniczyc lub czytac na zywo - opowiesc ktora tworzy sie sama chwila za chwila, dzien za dniem, odkrycie za odkryciem, fakt za faktem, wydarzenie za wydarzeniem. Kwantowa pulapka czasu rozciagajaca sekunde w cale zycie, wspierana zmyslnie przemyslanym modelem tworzacym iluzje przypadku. Ta chwila w ktorej mozemy powiedziec "jestem" nastepuje tuz przed "bylem". Chwila czyjejs opowiesci. Jedna wzajemnie otwierajaca druga.

Nikt nie wie kiedy to sie zaczelo. Nikt nie wie czy to sie kiedys skonczy. Poczatek i koniec sa jak przeskok miedzy chwila. Otwierajac oczy wlaczasz projekcje tego kim chcesz byc. Kim chcesz byc?

Tak sobie wyroslo to proste zdanie w mojej sieci neuronowej do rozmiarow mysli - jesli mozg jest odbiornikiem nie nadajnikiem, to wiele teorii mialoby sens - na przyklad przeznaczenie, fatum, Bog (*). Wyobrazmy sobie, ze mozg jest odbiornikiem a umysl i przestrzen sa nieoddzielne, znaczy sie przestrzen jest umyslem ktory nasz mozg potrafi odbierac. Pierwsza mysla jaka nasuwa mi sie zawsze kiedy o tym mysle, jest fakt ze jestesmy zamknieci w jakiejs skrzynce, ktrorej wnetrze to wlasnie przestrzen - samonapedzajacy sie mechanizm tworzacy swiat zyjacy swoim zyciem - Caly nasz wspanialy wszechswiat z cialami niebieskimi, proste zasady fizyki, wrazenie wolnej woli (ego?).

Jaki bylby cel istnienia takiej skrzynki - kto i co mialoby ja zbudowac? Czy to ma byc jakas symulacja, czy zabawka dla dzieci istot rozwinietych od nas tak bardzo ze nie jestesmy sobie w stanie ich wyobrazic...

Innym rozwiazaniem moze byc fakt, ze nasze mozgi staja sie juz tak bardzo rozwiniete ze zaczynaja wykraczac abstrakcja znacznie poza ramy tego co fizyczne - nasze mozgi, poza tym ze sluza do podtrzymania zycia naszych organizmow, zaczynaja widziec przestrzen! Bycmoze skrzynka w ktorej sie znajdujemy jest swego rodzajem sitka przecedzajacego tych, ktorzy ciagle zaslepieni sa materia, wojnami i rzadza wladzy czy pieniedzy - przeciez tacy ludzie istnieja, jest ich wiekszosc i oni wogole nie zastanawiaja sie w jakim swiecie zyja. Ci ktorzy to zauwaza moga z tej skrzynki wyjsc (do innej skrzynki?). W tej sytuacji pojecie chrzescijanskiego czyscca moze miec sens filtru umyslow, ktore same musza wypracowac swoje oczyszczenie (buddyjska praca z umyslem jak szlifowanie diamentu zanim osiagnie perfekcyjna czystosc i przejrzystosc).

Bycmoze taka skrzynka jest rodzajem bariery innych gatunkow/istot zywych, ktore przewyzszaja nas umiejetnosciami ale nie chca abysmy niszczyli ich gatunki tak jak ludzie sami niszcza siebie - w takim wypadku nigdy nie znajdziemy zycia pozaziemskiego. Bycmoze ta skrzynka to pozostalosc po naszej cywilizacji, rodzaj kosmicznej sondy ratunkowej. Podejrzewam ze rozwiazan jest tyle ile mysli lub osob ktore te mysli tworza - tak wlasnie dziala skrzynka :-)

Nieodparcie jednak mam wrazenie ze zmierzam do jakiegos celu, ktory chcac niechcac realizuje sie, szybciej lub wolniej. Im jestem starszy tym bardziej widze ze on co raz mniej zalezy ode mnie, po prostu sie dzieje. Dlatego mysl z "odbiornikiem przestrzeni" tak bardzo mnie pobudzila. Kto/co chce zeby tak sie dzialo - jesli to prowadzi do odkrycia mechanizmu dzialania skrzynki, a tak czuje - to moze oznaczac koniec (starego) swiata o ktorym tak glosno sie trabi od dawna (na przyklad chrzescijanie)...

(*) Nie uwazam siebie za zagorzalego zwolennika teorii kosciola, ani Boga jako niewidzialenj istoty kierujacej zyciem i czynami ludzi zwalniajac ich z odpowiedzialnosci za wlasne czyny pozwalajac na bezmyslnosc. Przygladam sie jedynie tym ciekawym zjawiskom z pozycji badacza i obserwatora.